گر از در به تیم برانی نو دانی / اگر کشته خویش خوانی تو خوانی
مرا گفته خوانمت با برانم / ندانم من اینها تو دائی نو دانی
هنوزت نفشانده جانها ز دامن / ز ما آستین برفشانی تو دانی
هنوزت چکان شیر مادر از / ر ز دل های ما خون چکانی
بها چه پرسی چه داغست این بر دل تو / تو دائی تو خود کرده آن نشانی
چه گونی ضعیفی نوری چیست حکمت / تو دائی طبیبی تو این ناتوانی
کمال از دل ریش دبد آشکارا / تر دانی که درمان درد نهانی نو دانی
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
