ما رسی هیچ شب ای مه از وطن جانب ما نیامدی / همچو شهان به مرحمت سوی گدا نیامدی
سوخت غمم چو از دعا حاجت ما روا نشد / هیکل خویش سوختم چون به دعا نیامدی
آمده به قصد جان هجر تو کشته شب مرا / درد و دریغ جان من دوش چرا نیامدی
نیست سزای دیدنت دیده بگیر ز آینه / زانکه جمال خویش را جز تو سزا نیامدی
از سر زلف دلکشت کس نشنید بوی جان / تا به سر شکستگان همچو صبا نیامدی
جان نفشانده بر در کعبه وصل دلبران / طرف مکن چو از سره صدق و صفا نیامدی
هست کمال گفتیم این همه درد گرد تو / درد کجا رود دگر چون تو دوا نیامدی