کمال خجندی › شمارهٔ ۱۰۷۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

یارب این درد دل و فرقت جانان تاکی / در دلم بار فراق و غم خوبان تا کی
هر نفس جان به لب آمد ز غم هجر مرا / بر من این غصه چرخ و غم هجران تاکی
خود نگردد دلم از دور فلک روزی شاد / زندگانی به من خسته بدین سان تاکی
هر کسی در پی کاری و سرو سامانیست / من سرگشته چنین بی سر و سامان تاکی
آخر ای بخت مرا راه به منزل بنما / که بجان آمدم این رنج بیابان تاکی
ای طبیب دل عشاق دوا سار مرا / جانم آید به لب از حسرت جانان تاکی
دلبرا کار دل خسته غمگین کمال / همچو حال سر زلف تو پریشان تاکی