کمال خجندی › شمارهٔ ۴۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

وقت است که استان زمان زرگر منی / مانند زر از بوته بما صاف نماید
کان نیک نباشد که ز صندوق ضمیرم / زر دزدد و با من چو ترازو نگراید
شک نیست که اقبال درآید ز در من / گر رای مبارک بصفا روی نماید