کمال خجندی › شمارهٔ ۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

با پسته شیرین تو شکر هیچ است / با سنبل مشگین تو عنبر هیچ است
گویند که هیچ است ز تنگی دهنت / من هیچ ندیده ام سخن در هیچ است