کمال خجندی › شمارهٔ ۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دی از سر اسب ای قمر خانه نشین / گر آژنگ فتادی که کند عیب تو زین
تو برگ گلی و اسب تو باد صباست / از باد صبا برگ گل افتد بزمین