امیرخسرو دهلوی › گزیدهٔ غزل ۱۰۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر چه خفتن خوش بود با یار در شبهای وصل / لیک در شبهای غم بیدار بودن هم خوش است
اندک اندک گه گهی بایار بودن خوش بود / ور میسر گرددم بسیار بودن هم خوش است