امیرخسرو دهلوی › شمارهٔ ۱۰۰۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تو گر خویشتن را بخواهی نمود / کسی سرو و گل را نخواهد ستود

خطت کز لبانت برآورد سر / برآورد از جان عشاق دود

به خون کسان آستین بر زدی / ندانم کرا دست خواهی نمود

به بازی مزن غمزه بر جان من / که کس تیغ بر دوستان نازمود

ز هجرم چه پرسی که یارب مباد / ز صبرم چه گویم که هرگز نبود

وزین آشناییم دستی مگیر / که سیلاب چشمم ز جا در ربود

ز غم ناتوانم، شفایی ببخش / ازان پس که من مرده باشم، چه سود؟

تو با آنکه گفت کسی نشنوی / ولی گفت خسرو بیاید شنود