امیرخسرو دهلوی › شمارهٔ ۱۰۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تو رفته ای و ز تو نامه ای به من نرسد / چگونه قصه دردم به مرد و زن نرسد؟

دلم که می پرد اندر هوای تو مرغی ست / که از وطن برود، باز در وطن نرسد

مرا کشی و نپوشی به عیب من دامن / شهید را چه تفاوت، اگر کفن نرسد

گرفت گریه من دامن تو، مسکین چشم / اگر ز یوسف ما بوی پیرهن نرسد

چنان همی رود اشکم که گر گشایی تیر / به چشم من رسد، اما به اشک من نرسد

بماند در شکن گیسوی تو دل، هشدار / که آتش دل خسرو بدان شکن نرسد