امیرخسرو دهلوی › در توحید| ” میراث‌دار ادب پارسی “

به نام آنکه جان را زندگی داد / طبیعت را به جان پایندگی داد
خداوندیکه حکمت بخش خاکست / کمینه بخشش او جان پاکست
دو کون از صنع او یک گل به باغی / ز ملکش نه فلک یک شب چراغی
رموز آموز عقل نکته پیوند / شناسائی ده جان خردمند
بصارت بخش چشم پیش بینان / تمنای درون شب نشینان
جواهر بند ناهید از ثریا / چراغ افروز در قعر دریا