شمارهٔ ۱ - امیر خسرو در قرآن السعدین شرح می‌دهد که چون سلطان به «خان جهان» اقطاع «اوده»را عطا کرد ، وی با «خان جهان» در انجا ماند
با علم فتح دران راه دور / سایه فشان شد بحد« کنت پور»
خان جهان ، حاتم مفلس نواز / گشت باقطاع «اودهٔ» سرفراز
از کف جود و کرم حق شناس / کر د فراهم سپهٔ بی قیاس
من که بدم چاک را و پیش از آن / کرد کرم آنچه که بد پیش از آن
تا زچنان بخشش خاطر قریب / بنده شدم لازمهٔ آن رکیب
در «اوده» برد ، ز لطفی چنان / کیست که از لطف بتابد عنان؟
غربت از احسانش چنانم گذشت / کم وطن اصل فراموش گشت
در «اوده» بخشش او تا دو سال / هیچ غم و ناله نبود از منال