امیرخسرو دهلوی › صفت مناره| ” میراث‌دار ادب پارسی “

شکل مناره چو ستونی ز سنگ / از پی سقف فلک شیشه رنگ

آن که ز زر بر سرش افسرشده است / سنگ ز نزدیکی خور زر شده است

سنجر سنگین که ستون سپهر / آمده از مهر و شده هم به مهر

سنگ وی از بس که به خورشید شود / زو از خورشید عیاری نمود

از پی بررفتن هفت آسمان / کرد زمین تا به فلک نرد بان

گرد سرش کرد موذن چو گشت / قامتش از مسجد عیسی گذشت

موذنش آن جا که اقامت کشید / قامت موذن نتواند رسید

مسجد جامع ، زدرون ، چون بهشت / حوض ، زبیرون ، شده گوهر سرشت