محتشم کاشانی › شمارهٔ ۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

روی ناشسته چو ماهش نگرید / چشم بی‌سرمهٔ سیاهش نگرید
بر سر سرو ملایم حرکات / جنبش پر کلاهش نگرید
نگهش با من و رویش با غیر / غلط انداز نگاهش نگرید
مهر من گشته یکی صد ز خطش / اثر مهر و گیاهش نگرید
شاه حسنش سپه آورده ز خط / عالم آشوب سپاهش نگرید
عذرخواهی کندم بعد از قتل / عذر بدتر ز گناهش نگرید
می‌رود غمزه زنان از کشته / پشته‌ها بر سر راهش نگرید
دود از چرخ برآورده دلم / اثر شعلهٔ آهش نگرید
محتشم کوه ستم راست ستون / تن کاهیده چو کاهش نگرید