محتشم کاشانی › ایضا ماده تاریخ| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گل گلشن لطف عبدالغنی / که بادش بهشت معلی نصیب
به غربت فتاد و شراب اجل / شد از جام دورش همان جا نصیب
ولی چون پس از اربعینی شدش / چنین منزلی راحت‌افزا نصیب
خرد فکر تاریخ وی کرد و گفت / چه جای مبارک شد او را نصیب