محتشم کاشانی › شمارهٔ ۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زبدة الاخوان فصیح خوش کلام / صاحب نظم و مقالات فصیح
آن که در شعر و معما روز و شب / می‌ستودش دهر مخفی و صریح
از صبوح و باده او را گشته بود / چهرهٔ شخص کمالاتش صبیح
ناگه از بیداد صیاد اجل / داد جان بر باد چون صید ذبیح
بهر تاریخ وفاتش چون نیافت / عقل دوراندیش تاریخ صحیح
کرده بر مدت فزون یک سال و گفت / حیف و صد حیف از کمالات فصیح