محتشم کاشانی › وله ایضا| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ای شهسوار عرصه همت که می‌کشند / در راه جود غاشیه‌ات حاتمان به دوش
در جنب همت تو کریمان دیگرند / گندم نمای روکش قلاب جو فروش
با آن که زآتش کرم هیچ به اذلی / هرگز مرا نیامده دیگ طمع به جوش
اما ز عزت جو کمیاب پربها / گر دیدهٔ پهن گوش امید از نوید دوش
چو لطف کن که استر امیدوار من / از انتظار وعده جو شد دراز گوش