محتشم کاشانی › شمارهٔ ۸۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نخل باغ دل امیر گل‌رخ نسرین عذار / کز خط او داشت خجلت سنبل اندر بوستان
از سموم مرگ چون گل‌برگ پژمرده شده / خط نو بود اندکی پیرامن رویش عنان
از اجل مهلت اگر می‌یافت تا سال دگر / آن زمان تاریخ او می‌شد امیر نوخطان