نصرالله منشی › باب شیر و گاو| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بهرسو یکی آب دان چون گلاب / شناور شده ماغ بر روی آب
چو زنگی که بستر زجوشن کند / چو هندو که آیینه روشن کند