مولوی › گفتن روح القدس مریم راکی من رسول حقم به تو آشفته مشو و پن| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بخش ۱۸۰ - گفتن روح القدس مریم راکی من رسول حقم به تو آشفته مشو و پنهان مشو از من کی فرمان اینست

بانگ بر وی زد نمودار کرم / که امین حضرتم از من مرم

از سرافرازان عزت سرمکش / از چنین خوش محرمان خود درمکش

این همی گفت و ذبالهٔ نور پاک / از لبش می‌شد پیاپی بر سماک

از وجودم می‌گریزی در عدم / در عدم من شاهم و صاحب علم

خود بنه و بنگاه من در نیستیست / یکسواره نقش من پیش ستیست

مریما بنگر که نقش مشکلم / هم هلالم هم خیال اندر دلم

چون خیالی در دلت آمد نشست / هر کجا که می‌گریزی با توست

جز خیالی عارضی باطلی / کو بود چون صبح کاذب آفلی

من چو صبح صادقم از نور رب / که نگردد گرد روزم هیچ شب

هین مکن لاحول عمران زاده‌ام / که ز لاحول این طرف افتاده‌ام

مر مرا اصل و غذا لاحول بود / نور لاحولی که پیش از قول بود

تو همی‌گیری پناه ازمن به حق / من نگاریدهٔ پناهم در سبق

آن پناهم من که مخلصهات بوذ / تو اعوذ آری و من خود آن اعوذ

آفتی نبود بتر از ناشناخت / تو بر یار و ندانی عشق باخت

یار را اغیار پنداری همی / شادیی را نام بنهادی غمی

اینچنین نخلی که لطف یار ماست / چونک ما دزدیم نخلش دار ماست

اینچنین مشکین که زلف میر ماست / چونک بی‌عقلیم این زنجیر ماست

اینچنین لطفی چو نیلی می‌رود / چونک فرعونیم چون خون می‌شود

خون همی‌گوید من آبم هین مریز / یوسفم گرگ از توم ای پر ستیز

تو نمی‌بینی که یار بردبار / چونک با او ضد شدی گردد چو مار

لحم او و شحم او دیگر نشد / او چنان بد جز که از منظر نشد