مولوی › غزل شمارهٔ ۱۰۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من رای درا تلالا نوره وسط الفؤاد / بیننا و بینه قبل التجلی الف واد
جاء من یحیی الموات و الرمیم و الرفات / ایها الاموات قوموا و ابصروا یوم التناد
طارت الکتب الکرام من کرام کاتبین / ایقظوا من غفله ثم انشروا للاجهتاد
جاء نا میزاننا کی تختبر اوزاننا / ربنا اصلح شأننا اوجد به عفو یا جواد
اضحکوا بعد البکا یا نعم هذ المشتکا / قد خرجتم من حجاب و انتبهتم من رقاد
پارسی گوییم شاها آگهی خود از فؤاد / ماه تو تابنده باد و دولتت پاینده باد
هر ملولی که تو را دید و خوش و تازه نشد / آب نابش تیره باد و آتشش بادا رماد
خوابناکی که صباحت دید وز جا برنجست / چشم بختش خفته بادا تا الی یوم المعاد