مولوی › رباعی شمارهٔ ۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن دل که شد او قابل انوار خدا / پر باشد جان او ز اسرار خدا
زنهار تن مرا چو شمع تنها مشمر / کو جمله به نمک‌زار خدا