خواجه عبدالله انصاری › مناجات شمارهٔ ۲۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من گریه به خنده در همی پیوندم / پنهان گریم به آشکارا خندم
ای دوست گمان مبر که من خرسندم / آگاه نه ای که چون نیازمندم