عبید زاکانی › دیباچه| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ترا از دو گیتی برآورده اند / به چندین میانجی بپرورده اند
نخستین فطرت پسین شمار / تویی، خویشتن را به بازی مدار
گر نبی آید و ار نه تو نکو سیرت باش / که به دوزخ نرود مردم پاکیزه سیر
به هر مذهب که باشی باش، نیکو کار و بخشنده / که کفر و نیک خویی به ز اسلام و بد اخلاقی
آن کس که ز شهر آشنایی است / داند که متاع ما کجایی است
مگر صاحبدلی روزی به جایی / کند در کار این مسکین دعایی