خوشوقت عاشقی که دمی یاریار اوست / خرم دلی که دلبر او غمگسار اوست
من در میان خون جگر غرقه وین زمان / تا کیست آنکه مونس او در کنار اوست
عاشق رود به شهر کسان لیک همچو ما / میلش بجا نبیست که شهر و دیار اوست
هر خستهٔ که دور شد از پیش یار خود / از شهریار هر که رسد شهریار اوست
نقش خیال قامتش از چشم ما طلب / کان سروناز برطرف جویبار اوست
ما آن نسیم، کو گذری سوی ما کند / ما خاک آن رهیم که بر رهگذار اوست
بسیار خاست فتنه ز قد بتان ولی / این فتنه برنخاست که در روزگار اوست
دل باز کی به سینهٔ مجروح ما رسد / مسکین اسیر سلسلهٔ مشگبار اوست
نام عبید کی رود از یاد اهل دل / چون گفته‌های نازک او یادگار اوست
چرخ ستیزه‌کار بر او کی جفا کند / آخر نه پادشاه خداوندگار اوست
شاه جهان سکندر ثانی جمال دین / آن کافتاب چاکر خنجر گذار اوست
دارای هفت کشور و سلطان شش جهت / کین نه سپهر در کنف اقتدار اوست
هم جلوه‌گاه دولت و دین بر جناب وی / هم بارگاه فتح و ظفر در جوار اوست
آن کش ستاره نام نهی جوش جیش او / وانکش فلک خطاب کنی پرده‌دار اوست
از هر طرف که رایت او جلوه میکند / نصرت نشسته گوئی در انتظار اوست
برق از شعاع خنجر او ناگهان بجست / زیرا که شرمش از گهر شرمسار اوست
دریاست تنگ حوصله و کوه سرسبک / آنجا که بحر بخشش و کوه وقار اوست
این چرخ را که طارم نه پایه مینهد / رکنی ز جود همت شعری شعار اوست
ای خسروی که کلک تو آن فیض گستریست / کین بحر هفتگانه بخار بحار اوست
تیغ تو گفت من ببرم بیخ دشمنان / اقرار کرد عقل که این کار کار اوست
گردون که داشت خلقی در زینهار خود / امروز چون اسیران در زینهار اوست
چرخیست دولت تو که اجرام رام او / بازیست دولت تو که دنیا شکار اوست
بگشاد هفت کشور دنیا به یک شکوه / رای تو کافتاب و فلک شرمسار اوست
یارب به کام ورای تو بادا مدام چرخ / چندانکه گرد مرکز خاکی مدار اوست
چندانت عمر باد که پیر دبیر طبع / گویند عمرهاست که اندر شمار اوست