عبید زاکانی › غزل شمارهٔ ۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دلا با مغان آشنائی طلب / ز پیر مغان آشنائی طلب
به کنج قناعت گرت راه نیست / ز دیوانگان رهنمائی طلب
وگر اوج قدست کند آرزو / ز دام طبیعت رهائی طلب
اگر عارفی راه میخانه گیر / و گر ابلهی پارسائی طلب
دوای دل خسته از درد جوی / نوای خود از بینوائی طلب
اگر صد رهت بشکند روزگار / مکن از خسان مومیائی طلب
عبید ار گدائی غنیمت شمار / وگر پادشاهی گدائی طلب