عبید زاکانی › غزل شمارهٔ ۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

لطف تو از حد برون حسن تویی منتهاست / نیش تو نوش روان درد تو درمان ماست

عشق تو بر تخت دل حاکم کشور گشای / مهر تو بر ملک جان والی فرمانرواست

پرتو رخسار تو مایهٔ مهر منیر / چهرهٔ پرچین تو جادوی معجز نماست

نرگس فتان تو لعبت مردم فریب / غمزهٔ غماز تو جادوی معجز نماست

از تو همه سرکشی وز طرف ما هنوز / روی امل بر زمین دست طمع بر دعاست

گر کشدت ای عبید سر بنه و دم مزن / عادت خوبان ستم چارهٔ عاشق رضاست