عبید زاکانی › غزل شمارهٔ ۵۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دلم زین بیش غوغا بر نتابد / سرم زین بیش سودا بر نتابد
ز شوقت بر دل دیوانهٔ ماست / غمی کان سنگ خارا بر نتابد
غمت را گو بدار از جان ما دست / که این ویرانه یغما بر نتابد
بیا امشب مگو فردا که اینکار / دگر امروز و فردا بر نتابد
سرت در پای اندازیم چون زلف / اگر زلفت سر از پا بر نتابد
عبید از درد کی یابد رهائی / چو درد دل مداوا بر نتابد