منم اسیر و پریشان ز یار خود محروم / غریب شهر کسان و ز دیار خود محروم
به درد و رنج فرومانده و ز دوا نومید / نشسته در غم و از غمگسار خود محروم
گزیده صحبت بیگانگان و نااهلان / ز قوم و کشور و ایل و تبار خود محروم
ز روزگار مرا بهره نیست جز حرمان / مباد هیچکس از روزگار خود محروم
ز آه سینه بسوزم اگر شوم نفسی / ز سیل این مژهٔ سیل بار خود محروم
ز هر بدی که به من میرسد بتر زان نیست / که مانده‌ام ز خداوندگار خود محروم
امید هست عبید آنکه عاقبت نشوم / ز لطف و رحمت پروردگار خود محروم