بدین صفت سر و چشمی و قد و بالائی / کسی ندید و نشان کس نمیدهد جائی
چنین شکوفه نخندد به هیچ بستانی / چنین بهار نیاید به هیچ صحرائی
ز شست زلف تو هر حلقه‌ای و آشوبی / ز چشم مست تو هر گوشه‌ای و غوغائی
کجا ز حال پریشان ما خبر دارد / کسی که با سر زلفش نپخت سودائی
ز شوق پرتو رویت که شمع انجمن است / مرا ز غیر چو پروانه نیست پروائی
خیال وصل تمنی کنم همی در خواب / چه دلپذیر خیالی چه خوش تمنائی
خرد به ترک توام رای زد ولیک عبید / خلاف پیش تو مردن نمیزند رائی