عبید زاکانی › غزل شمارهٔ ۱۰۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زهی لعل لبت درج لئالی / مه روی ترا شب در حوالی
چو چشمت گشتم از بیمار شکلی / چو زلفت گشتم از آشفته حالی
حدیث زلف خود از چشم من پرس / «سل السهران عن طول اللیالی»
ز شوق قامتت مردم خدا را / «ترحم ذلتی یا ذالمعالی»
ز هجرت ناله میکردم خرد گفت / عبید از یار دوری چون ننالی