عبید زاکانی › رباعی شمارهٔ ۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تا مهر توام در دل شوریده نشست / وافتاد مرا چشم بدان نرگس مست
این غم ز دلم نمی‌نهد پای برون / وین اشگ ز دامنم نمیدارد دست