عبید زاکانی › رباعی شمارهٔ ۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دنیا نه مقام ماست نه جای نشست / فرزانه در او خراب اولیتر و مست
بر آتش غم ز باده آبی میزن / زان پیش که در خاک روی باد بدست