عبید زاکانی › رباعی شمارهٔ ۱۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن زلف که بر گوشهٔ غلطاق نهاد / صد داغ جفا بر دل عشاق نهاد
بر چهرهٔ او چو طاق ابرویش دید / مه خوبی روی خویش بر طاق نهاد