عبید زاکانی › رباعی شمارهٔ ۲۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

زین گونه که این شمع روان می‌سوزد / گوئی ز فراق دوستان می‌سوزد
گر گریه کنیم هر دو با هم شاید / کو را و مرا رشتهٔ جان می‌سوزد