عبید زاکانی › رباعی شمارهٔ ۵۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “

پیش لب و زلفش ای دل از حیرانی / چون ابروی شوخ او مکن پیشانی
سودازدگی زلف او می‌بینی / باریک مزاجی لبش میدانی