عبید زاکانی › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

دلم زین بیش غوغا برنتابد / سرم زین بیش سودا برنتابد
غمت را گو بدار از جان ما دست / که آن دیوانه یغما برنتابد
ز شوقت بر دل دیوانهٔ ماست / غمی کان سنگ خارا برنتابد
ز چشمم هر شبی مژگان براند / چنان سیلی که دریا برنتابد
بیا امشب مگو فردا که این کار / دگر امروز و فردا برنتابد
سر اندر پایت اندازیم چون زلف / اگر زلفت سر از ما برنتابد
عبید از درد کی یابد رهائی / چو درد دل مداوا برنتابد