عبید زاکانی › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

ز سوز عشق من جانت بسوزد / همه پیدا و پنهانت بسوزد
ز آه سرد و سوز دل حذر کن / که اینت بفسرد وانت بسوزد
مبر نیرنگ و دستان پیش آن کو / به صد نیرنگ و دستانت بسوزد
به دست خویشتن شمعی میفروز / که هر ساعت شبستانت بسوزد
چه داری آتشی در زیر دامان / کز آن آتش گریبانت بسوزد
دل اندر وصل من بستی و ترسم / که ناگه تاب هجرانت بسوزد
ندارد سودت آن گاهی که گوئی / عبید آن نامسلمانت بسوزد