عبید زاکانی › غزل همام| ” میراث‌دار ادب پارسی “

خیالی بود و خوابی وصل یاران / شب مهتاب و فصل نوبهاران
میان باغ و یار سرو بالا / خرامان بر کنار جویباران
چمن میشد ز عکس عارض او / منور چون دل پرهیزکاران
سر زلفش زباد نوبهاری / چو احوال پریشان روزگاران
برفت آن نوبهار حسن و بگذاشت / دل و چشمم میان برق و باران
خداوندا هنوزم هست امید / بده کام دل امیدواران
همام از نوبهار و سبزه و گل / نمی‌یابد صفا بی‌روی یاران
وهاران ده جانان دیر خوش نی / اوی امان مه دل با مه و هاران