اوحدی › رباعی شمارهٔ ۱۰۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن زلف چو نافهٔ تتاری بنگر / و آن خط چو سبزهٔ بهاری بنگر
بر گرد دهان همچو انگشتریش / زنگی بچه را سواد کاری بنگر