اوحدی › رباعی شمارهٔ ۱۰۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گر جور کنی نیاورم دل ز تو باز / ور ناز کنی به جان پذیرم ز تو ناز
چون بنده نپیچد ز خداوندان سر / وانگاه خداوند چنان بنده نواز