اوحدی › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

عنایت‌ها توقع دارم از تو / که هم آشفته و هم زارم از تو

عزیزی پیش من چون جان اگر چه / به چشم خلق گیتی خوارم از تو

ز کار من مشو غافل، که عمریست / که من سرگشته و بی‌کارم از تو

نخواهم گشتن از عشق تو بیزار / بهل، تا میرسد آزارم از تو

طبیب من تویی، مشکل توانم / که درد خویش پنهان دارم از تو

مرا گر باز پرسی جای آنست / که مدتهاست تا بیمارم از تو

اگر در دامن افتد خونم از چشم / و گر در دیده آید خارم از تو