اوحدی › غزل| ” میراث‌دار ادب پارسی “

تومینالی و کس را زان خبر نه / وزان زاری ترا خود درد سر نه
دل اندر مهر من بستی و آنگاه / ز من حاصل به جز خون جگر نه
مرا زلفی چو زنجیرست و از تو / کسی در عاشقی دیوانه تر نه
سخن بسیار میدانی وزین سال / سخن‌ها در دل من کارگر نه
مرا جز عشقبازی مصلحت‌هاست / ترا جز عاشقی کار دگر نه
طلب گار و ترا چیزی نه بر جای / خریدار و ترا در کیسه زر نه
بدین سرمایه عاشق چون توان شد؟ / به ترک عشق میگویی و گر نه