پروین اعتصامی › پیوند نور| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بدامان گلستانی شبانگاه / چنین میکرد بلبل راز با ماه

که ای امید بخش دوستداران / فروغ محفل شب زنده‌داران

ز پاکیت، آسمان را فر و پاکی / ز انوارت، زمین را تابناکی

شبی کز چهره، برقع برگشائی / برخسار گل افتد روشنائی

مرا خوشتر نباشد زان دمی چند / که بر گلبرگ، بینم شبنمی چند

مبارک با تو، هر جا نوبهاریست / مصفا از تو، هر جا کشتزاری است

نکوئی کن چو در بالا نشستی / نزیبد نیکوان را خودپرستی

تو نوری، نور با ظلمت نخوابد / طبیب از دردمندان رخ نتابد

بکان اندر، تو بخشی لعل را فام / تجلی از تو گیرد باده در جام

فروغ افکن بهر کوتاه بامی / که هر بامی نشانی شد ز نامی

چراغ پیرزن بس زود میرد / خوشست ار کلبه‌اش نور از تو گیرد

بدین پاکیزگی و نیک رائی / گهی پیدا و گه پنهان چرائی

مرو در حصن تاریکی دگر بار / دل صاحبدلان را تیره مگذار

نشاید رهنمون را چاه کندن / زمانی سایه، گه پرتو فکندن

بدین گردنفرازی، بندگی چیست / سیه کاری چه و تابندگی چیست

بگفتا دیدهٔ ما را برد خواب / به پیش جلوهٔ مهر جهانتاب

نه از خویش اینچنین رخشان و پاکم / ز تاب چهرهٔ خور تابناکم

هر آن نوری که بینی در من، اوراست / من اینجا خوشه چینم، خرمن اوراست

نه تنها چهرهٔ تاریکم افروخت / هنرها و تجلیهایم آموخت

جهان افروزی از اخگر نیاید / بزرگی خردسالان را نشاید

درین بازار هم چون و چرائیست / مرا نیز ار بپرسی رهنمائی است

چرا بالم که در بالا نشستم / چو از خود نیست هیچم، زیردستم

فروغ من بسی بیرنگ و تابست / کجا مهتاب همچون آفتابست

رخ افروزد چو مهر عالم آرای / همان بهتر که من خالی کنم جای

مرا آگاه زین آئین نکردند / فراتر زین رهم تلقین نکردند

ز خط خویش گر بیرون نهم گام / براندازندم از بالای این بام

من از نور دگر گشتم منور / سحرگه بر تو بگشایند آن در

چو با نور و صفا کردیم پیوند / نمی‌پرسیم این چونست و آن چند

درین درگه، بلند او شد که افتاد / کسی استاد شد کاو داشت استاد

اگر کار آگهی آگه ز کاریست / هم از شاگردی آموزگاریست

چه خوانی بندگی را بی نیازی / چه نامی عجز را گردنفرازی

درین شطرنج، فرزین دیگری بود / کجا مانند زر باشد زراندود

بباید زین مجازی جلوه رستن / سوی نور حقیقت رخت بستن

گهی پیدا شویم و گاه پنهان / چنین بودست حکم چرخ گردان

هزاران نکته اندر دل نهفتیم / یکی بود از هزار، اینها که گفتیم

ز آغاز، انده انجام داریم / زمانه وام ده، ما وامداریم

توانگر چون شویم از وام ایام / چو فردا باز خواهد خواست این وام

بر آن قوم آگهان، پروین، بخندند / که بس بی مایه، اما خودپسندند