پروین اعتصامی › توشهٔ پژمردگی| ” میراث‌دار ادب پارسی “

لاله‌ای با نرگس پژمرده گفت / بین که ما رخساره چون افروختیم
گفت ما نیز آن متاع بی بدل / شب خریدیم و سحر بفروختیم
آسمان، روزی بیاموزد ترا / نکته‌هائی را که ما آموختیم
خرمی کردیم وقت خرمی / چون زمان سوختن شد سوختیم
تا سفر کردیم بر ملک وجود / توشهٔ پژمردگی اندوختیم
درزی ایام زان ره میشکافت / آنچه را زین راه، ما میدوختیم