پروین اعتصامی › تیر و کمان| ” میراث‌دار ادب پارسی “

گفت تیری با کمان، روز نبرد / کاین ستمکاری تو کردی، کس نکرد

تیرها بودت قرین، ای بوالهوس / در فکندی جمله را در یک نفس

ما ز بیداد تو سرگردان شدیم / همچو کاه اندر هوا رقصان شدیم

خوش بکار دوستان پرداختی / بر گرفتی یک یک و انداختی

من دمی چند است کاینجا مانده‌ام / دیگران رفتند و تنها مانده‌ام

بیم آن دارم کازین جور و عناد / بر من افتد آنچه بر آنان فتاد

ترسم آخر بگذرد بر جان من / آنچه بگذشتست بر یاران من

زان همی لرزد دل من در نهان / که در اندازی مرا هم ناگهان

از تو میخواهم که با من خو کنی / بعد ازین کردار خود نیکو کنی

زان گروه رفته نشماری مرا / مهربان باشی، نگهداری مرا

به که ما با یکدگر باشیم دوست / پارگی خرد است و امید رفوست

یکدل ار گردیم در سود و زیان / این شکایت‌ها نیاید در میان

گر تو از کردار بد باشی بری / کس نخواهد با تو کردن بدسری

گر بیک پیمان، وفا بینم ز تو / یک نفس، آزرده ننشینم ز تو

گفت با تیر از سر مهر، آن کمان / در کمان، کی تیر ماند جاودان

شد کمان را پیشه، تیر انداختن / تیر را شد چاره با وی ساختن

تیر، یکدم در کمان دارد درنگ / این نصیحت بشنو، ای تیر خدنگ

ما جز این یک ره، رهی نشناختیم / هر که ما را تیر داد، انداختیم

کیست کاز جور قضا آواره نیست / تیر گشتی، از کمانت چاره نیست

عادت ما این بود، بر ما مگیر / نه کمان آسایشی دارد، نه تیر

درزی ایام را اندازه نیست / جور و بد کاریش، کاری تازه نیست

چون ترا سر گشتگی تقدیر شد / بایدت رفت، ار چه رفتن دیر شد

زین مکان، آخر تو هم بیرون روی / کس چه میداند کجا یا چون روی

از من آن تیری که میگردد جدا / من چه میدانم که رقصد در هوا

آگهم کاز بند من بیرون نشست / من چه میدانم که اندر خون نشست

تیر گشتن در کمان آسمان / بهر افتادن شد، این معنی بدان

این کمان را تیر، مردم گشته‌اند / سر کار اینست، زان سر گشته‌اند

چرخ و انجم، هستی ما میبرند / ما نمی‌بینیم و ما را میبرند

ره نمی‌پرسیم، اما میرویم / تا که نیروئیست در پا، میرویم

کاش روزی زین ره دور و دراز / باز گشتن میتوانستیم باز

کاش آن فرصت که پیش از ما شتافت / میتوانستیم آنرا باز یافت

دیدهٔ دل کاشکی بیدار بود / تا کمند دزد بر دیوار بود