سعدی › سیه گلیم| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بر آن گلیم سیاهم حسد همی آید / که هست در بر سیمین چون صنوبر او
گلیم بین که در آن بر، چه عیش می‌راند / سیه گلیمی من بین که دورم از بر او