سعدی › رباعی شمارهٔ ۱۰۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

آن رفته که بود دل بدو مشغولم / وافکنده به شمشیر جفا مقتولم
بازآمد و آن رونق پارینش نیست / خط خویشتن آورد که من مغرولم