سعدی › رباعی شمارهٔ ۱۰۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من بندهٔ بالای تو شمشاد تنم / فرهاد تو شیرین دهن خوش سخنم
چشمم به دهان توست و گوشم به سخن / وز عشق لبت فهم سخن می‌نکنم