سعدی › رباعی شمارهٔ ۱۰۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “

هر گه که نظر بر گل رویت فکنم / خواهم که چو نرگس مژه بر هم نزنم
ور بی‌تو میان ارغوان و سمنم / بنشینم و چون بنفشه سر برنکنم