سعدی › رباعی شمارهٔ ۱۱۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می‌آیی و لطف و کرمت می‌بینم / آسایش جان در قدمت می‌بینم
وآن وقت که غایبی همت می‌بینم / هر جا که نگه می‌کنمت می‌بینم